beau blog

Augustus 2016 LowLands

Ik kijk op mijn telefoon. Shit, al half tien.
Ik moet nog langs een vriend voor een luchtbed en nog langs de gall & gall voor een fles vodka. Dat betekent dat er geen tijd meer is om mijn billen te trainen vandaag. 
Ik ga naar Lowlands festival, en hoewel dat vijf dagen lol betekent, betekent het ook dat ik vijf dagen niet kan trainen en niet optimaal eet. Ik ben gezegend (of in dit geval verdoemd, maar laat het de mensen niet horen) met een stofwisseling van een babymuis, dus wil ik dit weekend niet afvallen, dan moet ik flink wat eten inslaan. 
Met een notenvoorraad waar je een heel weeshuis mee kunt onderhouden sleep ik me voort richting camping nummer 2.
Als mijn tent eenmaal staat en ik een flinke portie voedsel naar binnen heb gewerkt, waag ik me aan mijn eerste glas alcohol van het weekend. Mijn mede-festivalgangers lijken zich er minder zorgen om te maken. Volledig tevreden smeren ze nog een broodje hagelslag als avondeten, en ook de volgende ochtend klagen ze niet over het blikje knakworsten dat dient als ontbijt. 
Als ik op vrijdag, de eerste echte festival dag eenmaal gedoucht en aangekleed ben, kijk ik even om me heen en vraag ik me af of Lowlands voor mij wellicht een beetje anders is dan voor de meesten. Ja, ik kan niet wachten tot Die Antwoord en bij Damien Marley sta ik straks vooraan, maar de tijd in de rij verdoe ik met op en neer huppen om toch nog even wat kuiten mee te pakken. Het springen en dansen bij de optredens zijn mijn cardio en aan spierkracht werk ik eigenlijk alleen als ik in squat-positie boven de toiletten hang om contact met de bril te vermijden. Het is iets waar ik mijn weekend niet door laat leiden, maar wat toch altijd in mijn achterhoofd blijf zitten. 
Na vier dagen keihard te hebben gefeest moeten we op maandagochtend dan toch echt naar huis. Na wat slopende uren sjouwen met tent, slaapzak en kleding ben ik dan eindelijk thuis: bezweet, plakkerig, en met een redelijke kater. Terwijl ik me langzaam uitkleed vraag ik me af hoeveel de vijf dagen nu werkelijk hebben aangericht. Ik ben wat ideaalbeeld betreft nu eenmaal geen doorsnee meisje. Ik wil niet dun zijn, ik wil massa zien! Voordat ik de douche inspring, waag ik voorzichtig een kijkje in de spiegel. Zie je wel, mijn billen zijn wat platter. En de vormen in mijn schouders zijn ook vervaagd. Al dat festival-gestruin, daar kan geen cashewnoot tegenop. 
Mijn gedachten dwalen af en ik denk terug aan de donderdagavond dat ik huilend van het lachen in mijn campingstoeltje lag. 
Met een grijns op mijn gezicht stap ik de douche in. 
Het was het allemaal waard. — met Beau VnBoheemen.

  • beau la

    Nog één hapje, zeg ik tegen mezelf, en ik worstel me erdoor heen.meer

  • Beau blog

    De pech hebben om ‘aanleg te hebben voor dun zijn’ is een paradox waar redelijk weinig begrip voor is!meer

  • Beau blog
    "Je kunt toch ten minste wat deodorant op doen", denk ik. Dit wordt helemaal niks. Ik klap het boek weer dicht, pak mijn spullen bij elkaar, sta op en loop richting uitgang. Dan maar het laatste... meer
  • beau blog

    Ik kijk op mijn telefoon. Shit, al half tien.
    Ik moet nog langs een vriend voor een luchtbed en nog langs de gall & gall voor een fles vodka. Dat betekent dat er geen tijd meer is om mijn... meer

  • beau mud

    Mijn telefoon gaat. Ik ben aan het werk op een evenement, het netwerk ligt eruit en het is een complete chaos. Al uren proberen we boze mensen gerust te stellen die vragen stellen waar we geen antwoord op hebben. Het is warm, de airco doet het niet en de klanten hebben allemaal haast: vandaag is niet mijn dag.meer