beau la

December 2016 Los Angeles

 I did it, mijn bord is leeg. Ik ben samen met mijn moeder op vakantie in Los Angeles, en heb zojuist mijn vijfde bord pancakes met maple syrup naar binnen gewerkt.  Omdat ik ondanks mijn fitstruggles toch ook maar een mens ben, mag ik op vakantie van mezelf alles eten wat ik wil. Het feit dat we naar Amerika gaan is daarbij een mooie bijkomstigheid, want erg krap in snacks zal je niet snel komen te zitten.

Ongeveer drie weken voordat we vertrekken begint de voorpret dan ook al; ik word minstens één keer per nacht ijlend wakker terwijl ik ‘CUPCAKES!’ schreeuw, zing de hele dag door liedjes over pannenkoeken en douche mezelf zo nu en dan met maple syrup om vast in de stemming te komen. Het moge duidelijk zijn: ik hou best een beetje veel van zoete dingen.

Eenmaal in L.A. laat ik er dan ook geen gras over groeien. Mijn moeder is gelukkig ook de moeilijkste niet, dus na plichtmatig eerst een banaantje te eten ’s ochtends gaan we de één na de andere tent af voor de beste donuts, de beste wafels en de beste milkshakes. Goed, we zijn hier natuurlijk ook om te trainen, dus tussen de golven van misselijkheid door trekken we wat aan de ijzers in het befaamde Gold’s Gym.

Zo’n vier dagen gaat dit goed, maar op de vijfde dag gebeurt er iets raars. Ik zeg raar, omdat ik me ondanks de wetenschap niet kan voorstellen dat die prachtige knalroze gesuikerde donuts en fluorescerend blauwe cupcakes mijn lichaam ooit iets anders dan geluk zullen brengen, maar ik weet stiekem natuurlijk beter. Mijn vreugde met betrekking tot de zoetigheid is veranderd in een soort afkeer, maar nét niet genoeg om ervan af te blijven. Op het moment dat ik het eet ben ik weer als een kind zo blij, maar even erna wil ik het liefst slapen, en we hebben nog zoveel te doen. Uiteraard is dit precies de dag waarop we de fitnessvideo gaan opnemen, en met wat half-opbeurende kreten van mijn moeder sleep ik mijn logge lijf (het voélde wel zo) naar Venice Beach. Ik ben de beroerdste niet, wat betekent dat zodra de camera aangaat, ik met volle energie begin aan een setje burpees, maar wat ook zeker betekent dat zodra de camera uit is, ik als een soort zak aardappelen in elkaar donder. Als de opnames erop zitten, kijk ik mijn moeder aan. Hoe kan dit nou? Aan het merendeel van de bevolking te zien zijn er toch echt genoeg mensen die dit dagelijks doen. Waarom lukt het ons niet langer dan vier dagen?

Teleurgesteld in het leven slepen we ons richting huis om onze ingestorte suikerspiegel te herstellen met wat overbodige slaap. De dag erna vinden we onszelf in een vegan restaurant, en na dat ongeveer vier dagen te hebben aangehouden voelen we ons eindelijk weer een beetje normaal. Op het vliegveld onderweg terug naar huis bekijk ik nog even snel de fitnessvideo en met enige verbazing merk ik op dat er van het slome suikergevoel niets te zien is. Ik klap mijn laptop dicht en ga in de rij staan om te boarden, als mijn oog op een verkoopbalie verderop in de hal valt. Zijn dat nou donuts?