beau mud

Mei 2017 VikingRun Spaarnwoude

Als ik zie dat mijn team het een beetje onder controle heeft, check ik mijn telefoon. Het is mijn moeder. Er zijn een hoop dingen die ik heb geleerd in de 24 jaar dat ik op deze planeet rondhuppel, en dat je je moeder nóóit wegdrukt is daar een hele belangrijke van.
‘’Hoi schat, ik wilde even laten weten dat we morgen om 10:00 verzamelen bij de sportschool.’’ Even weet ik niet of het ligt aan de drukte om me heen, want ik heb geen flauw idee waar ze het over heeft. Na een iets te lange stilte heeft mijn moeder dit ook door, want ze gaat verder ‘’De mud run…. Weet je nog wel?’’
Met stomheid geslagen hang ik een paar minuten later op. Een aantal maanden geleden organiseerden we met IAMFIT de mogelijkheid om gezamenlijk mee te doen aan The Strong Viking Run - Hills edition, een knaller van een obstacle run met heuvels, obstakels en vooral heel veel modder. Uiteraard schreef ook ik me daar direct voor in, met het goede voornemen hier eens even flink voor te trainen. Vrienden, kennissen en trouwe lezers van deze blog weten dat cardio niet mijn sterkste, noch mijn lievelingskant is, dus wilde ik dit gebeuren een beetje volhouden zonder direct een kruisband af te scheuren, leek het me een verstandig idee om de gemiddelde dag eens op een drafje door te brengen.
 
Nu zou ik mezelf niet zijn als ik mijn kop niet zou kwijtraken als ‘ie niet vastzat aan mn romp, dus zo ongeveer direct na het kopen van mijn ticket ben ik die hele mudrun compleet vergeten. Het feit dat de zomer-, en daarmee het feestseizoen weer begonnen is zou daar iets mee te maken kunnen hebben, maar ik had het ook gewoon heel druk oké?
 
Enfin, ik had dus precies zero tijd om me voor te bereiden, maar ik zou mezelf niet zijn als ik er desondanks niet 100% voor zou gaan. De volgende ochtend was het al gezellig druk toen ik bij de sportschool aankwam. Naast een grote groep Shapers waren er ook leden uit de andere IAMFIT-clubs aanwezig, en er was zelfs een kleine groep gekkies die voor de volle 19 kilometer ging.
Eenmaal in Spaarnwoude slaan bij iedereen de enthousiasme-kriebels toe. Om ons heen zijn de vroege groepen al aan het klauteren en de aankleding ziet er zachtjes gezegd gruwelijk uit. Na ons te hebben omgekleed en het eindelijk onze beurt is om te starten, verzamelen we om de stage heen. Er wordt een korte warming-up gedaan, met vooral heel veel viking-kreten, en dan is daar om 12:20 eindelijk het startsignaal. ‘’We leave no viking behind’’ is de regel tijdens dit spel en dus sjort iedereen elkaar omhoog (en soms per ongeluk ook flink naar beneden).
Na over het eerste obstakel heen te zijn gekomen, is het tijd voor het eerste stuk rennen. Na zo’n vijf meter kijk ik om naar mijn collega Birgit; ik heb het nu al gehad. Gelukkig zijn de obstakels ongeveer zo geplaatst dat je bijna direct na de ene de andere alweer kunt zien, en dat is nu net wat ik nodig heb.
 
We klimmen in touwen, worstelen ons door modderpoelen heen, komen vast te zitten in prikkeldraad en sjouwen met boomstammen heen en weer. Hoe leuk ik het ook vind, als ik na 7 kilometer een bordje zie waar mijn wegen zich scheiden van een paar andere IAMFIT-ers die een langere loop doen, sla ik een klein kruisje. Godzijdank. Met de andere 7 kilometer-mensen stap ik onder de douche, en het duurt een goede 20 minuten voordat ik overal alle modder vandaan heb weten te toveren. De ervaring heeft me echter geleerd dat je nog dagen daarna op de gekste plekken blub tegenkomt, maar daar maak ik me maar even niet druk om. Ik heb namelijk wel wat anders aan mijn hoofd: eten.
 
In een van mijn eerdere blogs heb ik eens geschreven over het bizarre aanbod aan voedsel op fitnesswedstrijden. Helaas bleek het hier niet anders. Hoewel hier wellicht meer ‘hobby’-sporters op af komen, had ik mijn lesje nog niet geleerd en verheugde ik me wéér op een fijne maaltijd. Mijn opties waren een burger, een hotdog of pizza, dus wederom lekker veel keuze.
Een uurtje later, op het Centraal Station, pak ik de trein richting Zeeland. Ik had nog net genoeg tijd even langs de salsa-shop te gaan: mijn redders in nood. Met een gigantische burrito nestel ik me in een zitje, klaar voor al dit goeds, wanneer er iemand in de coupé over zijn nek gaat.
Onverstoord eet ik door, overduidelijk aan het genieten, terwijl ik merk dat mensen verbaasd zijn over mijn nonchalance. Ik haal mijn schouders op en neem nog een flinke hap. Kots wat je wilt, ik heb eindelijk mijn burrito.

 

 
  • beau la

    Nog één hapje, zeg ik tegen mezelf, en ik worstel me erdoor heen.meer

  • Beau blog

    De pech hebben om ‘aanleg te hebben voor dun zijn’ is een paradox waar redelijk weinig begrip voor is!meer

  • Beau blog
    "Je kunt toch ten minste wat deodorant op doen", denk ik. Dit wordt helemaal niks. Ik klap het boek weer dicht, pak mijn spullen bij elkaar, sta op en loop richting uitgang. Dan maar het laatste... meer
  • beau blog

    Ik kijk op mijn telefoon. Shit, al half tien.
    Ik moet nog langs een vriend voor een luchtbed en nog langs de gall & gall voor een fles vodka. Dat betekent dat er geen tijd meer is om mijn... meer

  • beau mud

    Mijn telefoon gaat. Ik ben aan het werk op een evenement, het netwerk ligt eruit en het is een complete chaos. Al uren proberen we boze mensen gerust te stellen die vragen stellen waar we geen antwoord op hebben. Het is warm, de airco doet het niet en de klanten hebben allemaal haast: vandaag is niet mijn dag.meer