Beau blog

November 2016 Amsterdam

Kijk, ik ben geen gewelddadig type. Helemaal niet zelfs, ik los dingen over het algemeen met plezier op door gevatte opmerkingen. Maar toen het tiende meisje op me af kwam, had mijn positieve zen-aura het even zwaar.

Voordat ik al backpackend driekwart jaar naar het buitenland vertrok, zag ik er voor mezelf goed uit. Dat betekent: ik was tevreden met mijn eigen shape. Ik was niet in de topvorm die ik had toen ik nog wedstrijden deed, maar trainde vier keer per week en at gevarieerd genoeg om me wat feestjes in de weekenden te kunnen veroorloven. Mijn eerste maanden in Australië paradeerde ik dan ook kiplekker in mijn vel over het strand, soms in slow-motion voor dramatisch effect.

Maar met de tijd die verstreek, verdwenen ook langzaam de volle spieren uit mijn benen, de lijnen uit mijn buik en de volheid in mijn armen. Mede-reizigers zullen dit wel herkennen. Al om al geldt: met kangaroo’s, dolfijnen en metershoge golven om je heen, maak je je er weinig druk om.

De pech hebben om ‘aanleg te hebben voor dun zijn’ is een paradox waar redelijk weinig begrip voor is, en dat is niet zo raar. Het ideaalbeeld van (te) dunne modellen wordt ons van alle kanten toegeworpen, en hoewel het gelukkig steeds meer de goede kant opgaat, is het nog steeds de leidende gedachte, en dus wordt (te) dun zijn nog vaak gezien als een luxeprobleem.

Meiden in de fitnesswereld zullen dit sneller herkennen. Voor jou is dun zijn helemaal geen ideaalbeeld. Je doet je best om die prachtige vormen in je benen te krijgen die je ziet bij fitnessmodellen, je eet je een slag in de rondte en nóg zie je er weinig van. Je wilt ronde schouderkoppen en volle billen, géén thigh-gap en al helemaal geen enge zichtbare ribben.

Uiteraard is iedereen anders, en gelukkig maar. Dus waar sommigen eruit zien alsof ze een tijdje niet goed hebben gegeten, komen anderen terug van reis met een paar kilootjes meer. Zoals duidelijk moge zijn val ik onder de eerste categorie, dus toen ik 7 maanden later op Indonesië als laatste bestemming rondstruinde was ik vele ervaringen, uv-stralen en muggenbeten rijker, en vijf kilo lichaamsgewicht armer. Het was op die eerste dag in Ubud dat het eerste meisje naar me toe kwam. ‘Sorry hoor, maar ik moet je gewoon heel even complimenteren om je figuur, je bent zo mooi dun!’. Met mijn tanden op elkaar probeerde ik er een soort lach uit te persen terwijl ik haar mompelend bedankte en me zo snel mogelijk uit te voeten maakte. David, met wie ik samen reisde, kende me al langer dan vandaag, dus die stikte zowat in zijn kokosnoot om dit goedbedoelde compliment.

Inmiddels ben ik alweer zo’n vier maanden thuis, en heb ik ook mijn vijf kilo weer terug. Fijn, want zo mag ook ik naar buiten als het windkracht 4 is.

  • beau la

    Nog één hapje, zeg ik tegen mezelf, en ik worstel me erdoor heen.meer

  • Beau blog

    De pech hebben om ‘aanleg te hebben voor dun zijn’ is een paradox waar redelijk weinig begrip voor is!meer

  • Beau blog
    "Je kunt toch ten minste wat deodorant op doen", denk ik. Dit wordt helemaal niks. Ik klap het boek weer dicht, pak mijn spullen bij elkaar, sta op en loop richting uitgang. Dan maar het laatste... meer
  • beau blog

    Ik kijk op mijn telefoon. Shit, al half tien.
    Ik moet nog langs een vriend voor een luchtbed en nog langs de gall & gall voor een fles vodka. Dat betekent dat er geen tijd meer is om mijn... meer

  • beau mud

    Mijn telefoon gaat. Ik ben aan het werk op een evenement, het netwerk ligt eruit en het is een complete chaos. Al uren proberen we boze mensen gerust te stellen die vragen stellen waar we geen antwoord op hebben. Het is warm, de airco doet het niet en de klanten hebben allemaal haast: vandaag is niet mijn dag.meer