Beau blog

September 2016 Amsterdam

"Je kunt toch ten minste wat deodorant op doen", denk ik. Dit wordt helemaal niks. Ik klap het boek weer dicht, pak mijn spullen bij elkaar, sta op en loop richting uitgang. Dan maar het laatste half uur in de trein staand doorbrengen.
 
Een paar maanden geleden besloot ik mijn fitness A opleiding te vervolgen met een opleiding Personal Training. Ik was net terug van 10 maanden reizen in het buitenland, klaar om wederom een zomer in Amsterdam te beleven zoals dat ieder jaar met mijn vrienden ging: bomvol feesten en idiote dingen.
Wat ik even niet had voorzien is dat ik met mijn 24 levensjaren zomaar ineens, zonder het te merken, in een situatie was beland waar ik nog niet eerder bij stil had gestaan. Bijna al mijn vrienden waren opeens fulltime aan het werk, en degenen die dat niet waren zaten in het buitenland, net zoals ik een paar weken daarvoor. Gesprekken over het zoenen van jongens of gênante dansoptredens op het Leidseplein gingen steeds vaker over het kopen van huizen, zwanger zijn of solliciteren naar een ‘echte’ baan.
Met een ontelbare waarde aan ervaringen maar weinig serieuze toekomstplannen was ik dus opeens terug in het land, en omdat het idee aan een ‘9 tot 5 computerbaan’ me nog zieker maakte dan het drinken van wijn na een hele avond vodka, besloot ik dat een nieuwe opleiding een verstandig idee was. Bezig blijven aan jezelf te werken, maar geen enge levens-overnemende praktijken. Personal training leek een logische keuze. Helemaal in mijn straatje, de basiskennis was er al, en top te combineren met mijn losse klusjes als zzp’er.
 
Na wat struinen op het internet en het bekijken van de ene peperdure opleiding na de andere, bleek dat bij de Fitvak! een zelfstudie ook tot de mogelijkheden behoorde. Voor mij betekende dit het voordeel dat ik geen vaste dagen vrij hoefde te houden voor de opleiding en aanzienlijk minder kosten. Aan de andere kant zou het natuurlijk behoorlijk wat motivatie vanuit jezelf vergen, maar zoveel klussen had ik toch niet, dus in mijn vrije tijd kon ik leren tot ik erbij neerviel.
 
Een week daarna ontving ik mijn nieuwe boeken. Vanavond zou mijn leerproces beginnen. Ik zat nog geen tien minuten aan tafel of de telefoon ging. Ik was de hele week geboekt voor een klus in een hotel. De dag erna kreeg ik een mail dat ik was geboekt voor Adidas. De dag daarop voor Jägermeister. Mijn geluk kon niet op. Veel werk betekende veel geld, en veel geld betekende de mogelijkheid tot een nieuwe reis! De drukte baarde me weinig zorgen. Voor veel klussen moest ik lang in de trein zitten, dus die tijd zou ik goed kunnen besteden aan mijn nieuwe leerboek.
 
Afgelopen vrijdag zit ik in de trein. Ik ben inmiddels drie maanden terug van mijn reis en ik zit in de trein terug naar Amsterdam vanaf een hele leuke boeking in Rotterdam. Goed, tijdens mijn voorgaande klussen is het leren er niet helemaal van gekomen. Ik moest nog snel wat factuurtjes schrijven, of reisde samen terug met andere sportmodellen, dan was het veel te gezellig. Maar vandaag ben ik er klaar voor. Ik ben alleen, heb een plekje, en heb verder geen werk. Ik pak mijn boek erbij en nestel me in mijn warme jas. De trein is redelijk rustig, maar bij Rotterdam Blaak wordt het al drukker. Er stappen meer mensen in dan uit, en uiteindelijk komt er een man naast me zitten. Ik haal mijn tas van de stoel, en buig me direct weer over mijn boek. Dan bereikt de geur mijn neus. De beste man stinkt niet alleen naar oud zweet, maar stikt daarnaast zowat in zijn eigen rochels. Aan de sigarettengeur te ruiken kan het daar iets mee te maken hebben.
 
"Je kunt toch ten minste wat deodorant op doen", denk ik. Dit wordt helemaal niks. Ik klap het boek weer dicht, pak mijn spullen bij elkaar, sta op en loop richting uitgang. Dan maar het laatste half uur in de trein staand doorbrengen. Die opleiding, die komt er wel.